Chełmianka Ola Kuczyńska jeszcze rok temu miała na koncie literacki debiut i pracowała nad jego kontynuacją. Dziś ma już cztery wydane książki, a piąta czeka na premierę. Takiego tempa nie powstydziłby się jeden z najbardziej płodnych, a zarazem poczytnych polskich pisarzy, Remigiusz Mróz. Co ciekawe, Ola nie zamyka się w jednym gatunku: pisze fantastykę, thrillery i romanse, w których obok uczuć ważne miejsce zajmują także trudne tematy społeczne. Pomysłów na kolejne historie jej nie brakuje.
Kiedy rozmawiałyśmy z Olą mniej więcej rok temu, nakładem wydawnictwa Golden Wings ukazała się jej debiutancka powieść „Ciche miejsce”, dystopijne urban fantasy osadzone w postapokaliptycznej Europie, zdominowanej przez ludzi zamienionych w potwory w wyniku nieznanej mutacji. Autorka pracowała już wówczas nad drugim, finałowym tomem tej historii, „Cichymi szeptami”. Od tamtej pory sporo się zmieniło. W jej literackim dorobku są już cztery książki. Najnowsza, „Szkice uczuć”, będzie miała premierę 30 października, a kolejna, piąta, ukaże się jeszcze w tym roku.
– Nadal kocham fantastykę i dystopijne światy. Nawet jeśli nie poruszam się stricte w tych dwóch gatunkach, próbuję przemycać ich elementy w innych swoich książkach. Po napisaniu „Cichych szeptów”, finałowego tomu „Cichego miejsca”, nie odsapnęłam. Już w maju pojawił się mój thriller paranormalny „Dziesiąta ofiara”. Na razie dostępny jest tylko w formie e-booka, ale kto wie, co przyniesie sprzedaż. Może ukaże się również na papierze. Spróbowałam swoich sił także w znacznie lżejszych klimatach i w ten sposób 30 października debiutuję po raz drugi. Tym razem jesiennym romansem. W tym gatunku znalazłam przestrzeń do poruszania tematów społecznych, takich jak niezrozumienie wobec chorób niewidocznych na pierwszy rzut oka czy ostracyzm wobec odmienności. Rozłożyłam na części pierwsze spektrum autyzmu, o którym, w moim odczuciu, wciąż mówi się za mało. Podobnie jest z kolejną romansową premierą, o której w moich mediach społecznościowych na razie cicho. W „Między słowami” poruszam problem PTSD, czyli zespołu stresu pourazowego, oraz fobii społecznej. O ile w fantastyce mogę krytykować ruchy polityczne i pewne działania środowiskowe, o tyle dokładanie do tego problemów psychicznych czy nietolerancji wobec odmienności wydawało mi się przerostem formy nad treścią. To albo to. Dlatego cieszę się, że zdecydowałam się poszerzyć swoje pisarskie portfolio o jeszcze jeden gatunek – opowiada Ola.
Pisanie daje jej satysfakcję, ale ważne są również reakcje czytelników. Choć ich opinie wywołują stres, autorka niecierpliwie na nie czeka.
– Są one dla mnie stresujące, a mimo to wyczekuję ich jak małe dziecko prezentów na Gwiazdkę. To daje naprawdę dużo radości: obserwowanie emocji czytelników, ich reakcji i dyskusji o tym, który z bohaterów jest numerem jeden. Sam proces pisania jest dla mnie bardzo satysfakcjonujący. Przelewanie myśli na papier działa trochę jak katharsis. I chyba ma to sens, patrząc na zainteresowanie wydawców moją twórczością. Dzięki pisaniu poznałam też masę świetnych autorek. Możemy dzielić się spostrzeżeniami dotyczącymi zarówno samego pisania, jak i wydawania książek. To wszystko daje mi poczucie, że jestem we właściwym miejscu – mówi.
Ola ma również artystyczną duszę. Interesuje się malarstwem, a miłośnikom tatuażu jest dobrze znana z działalności w tej branży. Wrażliwość na estetykę widać także w jej książkach, które przyciągają uwagę starannym wydaniem i ciekawą szatą graficzną. Autorka przyznaje, że uczestniczy w przygotowywaniu oprawy graficznej swoich publikacji.
– Lubię prostotę. Czasem im mniej, tym lepiej, i taką zasadę wyznaję, gdy podsyłam wydawcy inspiracje. W świecie, w którym wszystko jest bardzo pstrokate, subtelność jest wręcz wskazana. Przede wszystkim zależy mi na tym, żeby czytelnik skupił się na treści, a nie dodatkach – wyjaśnia.
Ola nie zwalnia tempa. Równolegle pracuje nad wieloma projektami, a lista pomysłów jest długa.
– Prawda jest taka, że na napisanie czeka aż szesnaście rozpoczętych projektów. Obecnie kończę pisać „Izzie”, którą publikuję na platformie Wattpad. Można tam przeczytać pierwszy draft, w całkowicie surowej wersji. Początkowo zakładałam, że będzie to dark romance, ale im dalej w fabułę, tym bardziej skłaniam się ku innym gatunkom, takim jak thriller psychologiczny z wątkiem romantycznym. Książka opowiada o dwojgu bohaterach, którzy wychowali się w zupełnie innych środowiskach, a mimo to życie zaprowadziło ich w to samo miejsce. Rozkładam na części ich pobudki, motywy, sposób działania oraz to, jak podchodzą do uczuć i własnej emocjonalności. Zainspirowała mnie historia Bonnie i Clyde’a oraz serial „You”. Zastanawiałam się, co mogłoby się wydarzyć, gdyby takie osoby odkryły prawdę o sobie i swoim podwójnym życiu. Sam research zajął mi kilka tygodni, a opinie czytelników i beta-readerów są pozytywne. Czy książka ukaże się na papierze? Czas pokaże – mówi Ola.
Zapowiada także powrót do fantastyki. Czeka ją redakcja autorskiej trylogii o bogach i aniołach oraz praca nad zupełnie nową historią, która jest już w połowie napisana. Ma nadzieję, że wszystkie trzy projekty znajdą wydawców. Jak zauważa, fantasy nie jest w Polsce tak chętnie czytane jak na przykład romanse czy kryminały.
Zapytałyśmy Olę również, co powiedziałaby dziś samej sobie sprzed wydania „Cichego miejsca”, osobie, która dopiero zbierała się na odwagę, by pokazać światu swoją historię.
– Żeby nie wierzyła temu podstępnemu głosikowi w głowie, bo gada głupoty. Syndrom oszusta to zmora większości autorów, ale mam wrażenie, że mnie upatrzył sobie wyjątkowo mocno. Jeszcze przed debiutem zdarzały się chwile, kiedy bardzo mocno w siebie i swoje historie nie wierzyłam. Chciałam to wszystko rzucić, bo nagle moje powieści traciły sens. Gdybym mogła spotkać tamtą siebie, bardziej bym ją dopingowała. Pięć wydanych książek w ciągu dwunastu miesięcy o czymś musi świadczyć. Dzięki pisaniu znalazłam swoich ludzi i chyba właśnie dzięki nim naprawdę nie porzuciłam tego wszystkiego. Wierzyli we mnie bardziej niż ja sama. Dlatego teraz jestem dokładnie w tym miejscu i nie zamierzam się zatrzymywać.
Trzymamy za Olę kciuki i życzymy, by jej książki ukazywały się w tempie porównywalnym z tempem Remigiusza Mroza czy Katarzyny Bondy i cieszyły się równie dużą poczytnością.




