13 maja Kościół obchodził uroczystość Matki Bożej Fatimskiej. W lubelskim kościele pod Jej wezwaniem przy ul. Tuwima 7 w dzielnicy Abramowice święto poprzedziła nowenna do patronki świątyni, a w przeddzień odpustu, w niedzielę 12 maja, o godz. 17.00, została odprawiona uroczysta msza św., w czasie której Miłosierdziu Bożemu zostali powierzeni zmarli parafianie.
Uroczystość odpustowa 13 maja jest dziękczynieniem Bogu i Matce Bożej Fatimskiej za dar wspólnoty parafialnej, dniem modlitwy w intencjach wszystkich fundatorów, budowniczych kościoła i pielgrzymów przybyłych na tę uroczystość.
Parafia pw. Matki Bożej Fatimskiej przy ul. Tuwima liczy obecnie 7442 wiernych. Poświęcenia i wmurowania kamienia węgielnego dokonał ks. bp Bolesław Pylak 12 października 1986 r. Kamień węgielny pochodził z grobu św. Piotra w Rzymie. Budowę nowoczesnej świątyni według projektu lubelskiego architekta Janusza Gągały zakończono w 1992. Realizatorem budowy był ks. Edward Kozyra, wikariusz z parafii NSJ przy ul. Kunickiego. 6 sierpnia 1989 r. przywieziono figurkę Matki Bożej z Fatimy. Kościół pobłogosławił 17 maja 1992 r. bp Bolesław Pylak.
W latach 1984-1986 wzniesiono murowaną plebanię. Tymczasowa, drewniana kaplica o niewielkiej jak na rozrastającą się parafię powierzchni 300 metrów kwadratowych, została przeniesiona w 1992 r. do nowo utworzonej parafii pw. Miłosierdzia Bożego w Kraśniku. Przy wejściu do kościoła znajduje się wybudowana w latach 1999-2000 dzwonnica z trzema dzwonami. Od 13 października 2014 r. świątynia pw. MB Fatimskiej szczyci się posiadaniem kropli krwi św. Jana Pawła II, wielkiego czciciela Pani z Fatimy. Kościół posiada też relikwie świętych: Hiacynty i Franciszka Marto.
Przy parafii działają liczne wspólnoty i grupy parafialne, m. in.: Liturgiczna Służba Ołtarza, rada duszpasterska, Legion Maryi, Domowy Kościół, kółka różańcowe dzieci, grupa różańcowo-misyjna, grupa charytatywna, schola, ZHR, zuchy, KSM.
Straszne czasy
102 lata temu w Fatimie, 13 maja o 17.19, Matka Boża po raz pierwszy objawiła się trojgu pastuszkom – dziesięcioletniej Łucji dos Santos oraz rodzeństwu: dziewięcioletniemu Franciszkowi i siedmioletniej Hiacyncie Marto. Działo się to w środkowej Portugalii, w której dwa lata wcześniej Lizbona została ogłoszona ateistyczną stolicą świata. W tym czasie rządy w Portugalii sprawowała masoneria, prześladowano Kościół, represjonowano osoby duchowne i świeckie, a wiele z nich poniosło śmierć męczeńską.
Prymasa Portugalii oraz najbardziej niewygodnych biskupów i kapłanów wypędzono z kraju. Dzieciom w szkole kazano maszerować z napisem „Ani Boga ani religii”. Rodzinę królewską wymordowano do ostatniego dziecka. I właśnie wtedy, gdy w Portugalii trwało wielkie prześladowanie ludzi wierzących, gdy cała Europa była od trzech lat miejscem krwawych walk pierwszej wojny światowej, a władzę w Rosji przejmowali komuniści, zdarzyły się te objawienia. Zawierają one przede wszystkim orędzie nadziei, która płynie z przekonania o Bożej Wszechmocy.
Hołd oddany przez papieża
W dniach 10 – 13 maja trzykrotnie pielgrzymował do Fatimy św. Jan Paweł II. Ugodzony 13 maja 1981 r. na Placu św. Piotra w Rzymie kulą zamachowca Ali Agca, Ojciec Święty przyjechał rok później do Fatimy, by podziękować Pani Fatimskiej za ocalone życie. Ojciec Święty nie miał wątpliwości, że to Maryja z Fatimy uratowała go od niechybnej śmierci, co wyraził słowami: „Czyjaś ręka strzelała, ale Inna Ręka prowadziła kulę”.
Agca, zawodowy morderca, strzelał by zabić. Ten strzał powinien być śmiertelny. Kula przeszyła ciało papieża, raniąc go w brzuch, prawy łokieć i palec wskazujący lewej ręki. Zamach na życie Jana Pawła II wydarzył się dokładnie o tej samej godzinie, o której pierwszy raz dzieciom w Portugalii objawiła się Matka Boża.
Trzy tajemnice
Dwie pierwsze części tajemnicy fatimskiej spisała w 1941 r. Łucja Santos, jedyna żyjąca wówczas z trojga dzieci. Franciszek i Hiacynta zmarli niedługo po objawieniach, które zostały oficjalnie uznane przez Kościół katolicki w 1930 r. Tajemnice fatimskie zostały rozpowszechnione w całym Kościele katolickim. Trzecia tajemnica pozostawała nieznana aż do 2000 r. Tajemnicę tę siostra Łucja, która dożyła sędziwego wieku jako karmelitanka, spisała na polecenie biskupa Fatimy 3 stycznia 1944 r. Wzbraniała się długo przed przeniesieniem swej wizji na papier, tłumacząc, że Matka Boża zabroniła jej ujawnienia tej części przepowiedni przed rokiem 1960.
Biskup Leiria przekonał ją jednak, że nikt jej wspomnienia wcześniej nie przeczyta. W 1957 r. dokument ten dla lepszego zabezpieczenia został przekazany w zalakowanej kopercie do Watykanu. Po 1960 r. zapoznawali się z treścią pisma kolejni papieże z wyjątkiem Jana Pawła I, którego pontyfikat trwał zaledwie 33 dni. Żaden z nich nie zdecydował się jednak na jego ujawnienie. Jako pierwszy rąbka tajemnicy, w 1996 r., uchylił prefekt Kongregacji Nauki Wiary kard.
Joseph Ratzinger, późniejszy papież Benedykt XVI. Zdementował on szerzące się od dawna pogłoski, jakoby trzecia tajemnica fatimska zawierała apokaliptyczną wizję końca świata i wybuchu trzeciej wojny światowej. Cztery lata później św. Jan Paweł II podczas swojego trzeciego pobytu w Fatimie w dniach 12-13 maja 2000 r. zdecydował się na ujawnienie trzeciej tajemnicy.
Poświęcenie całej ludzkości
Ojciec Święty przybył do Fatimy, aby beatyfikować Hiacyntę i Franciszka. Wtedy, to ofiarował on Matce Fatimskiej pierścień z wygrawerowanym wizerunkiem Matki Bożej i słowami „Totus Tuus”, który podarował papieżowi kard. Stefan Wyszyński w pierwszych dniach pontyfikatu. Podczas pierwszej wizyty w Fatimie Jan Paweł II zawiesił na złożonych rękach Madonny Fatimskiej różaniec.
Na wieńczącym go medalionie znajdował się wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej z dwiema datami: 13 maja 1981 oraz 13 maja 1982. Podczas tej pielgrzymki Ojciec Święty nie tylko dziękował za cudowne ocalenie, ale dokonał poświęcenia całej ludzkości Niepokalanemu Sercu Maryi. Ofiarował też Matce Najświętszej kulę, która ugodziła go podczas zamachu. Kula ta jest wmontowana w drogocenną koronę – dar kobiet portugalskich, ofiarowaną 1 października 1942 r., jako dziękczynienie za to, że Portugalia nie przystąpiła do II wojny światowej.
Podczas tego pobytu w Fatimie Jan Paweł II powiedział, że najistotniejszą treścią orędzia fatimskiego jest wezwanie, „modlić się, modlić się i jeszcze raz modlić się”. Trzecia tajemnica fatimska zawiera w swej treści ostrzeżenie, że największym zagrożeniem jest ateizm i życie takie, jakby Bóg nie istniał. Prorocza wizja ostrzega i przypomina, że przyszłość ludzkości uzależniona jest od wolnego wyboru ludzi, od ich opowiedzenia się za Bogiem i jego prawami lub przeciwko Niemu.
Elżbieta Kasprzycka
