Siostra Hanna Chrzanowska została beatyfikowana 28 kwietnia bieżącego roku w Łagiewnikach, a już 7 grudnia jej relikwie – fragmenty kości – zostały uroczyście wprowadzone, do kościoła rektoralnego pw. Niepokalanego Poczęcia NMP przy ul. Staszica 16 w Lublinie, gdzie działa duszpasterstwo służby zdrowia naszej archidiecezji.
Uroczystość poprzedziły rekolekcje, podczas których o. Józef Szurlej OFM, kapelan Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej, przybliżył postać błogosławionej pielęgniarki, która całe swoje życie poświęciła chorym i cierpiącym. Po mszy św. wierni otrzymali obrazki z litanią do błogosławionej.
Życiowym powołaniem Hanny Chrzanowskiej była opieka nad najbardziej potrzebującymi. Mówi się o niej „brat Albert w spódnicy”, albo „polska Matka Teresa”. Urodziła się w 1902 roku. Pochodziła z inteligenckiego domu. Jej ojcem był prof. Ignacy Chrzanowski, wybitny historyk literatury. Matka, Teresa, kierowała się w życiu wiarą, natomiast Hanna Chrzanowska, kiedy zostawała pielęgniarką, była daleko od Boga. W latach trzydziestych wydała pod pseudonimem Agnieszka Osiecka dwie powieści, trzecia pozostała w maszynopisie. Można wnioskować z nich, że w jej życiu wydarzyło się coś, co ją odmieniło i przybliżyło do Boga.
W latach 60. ubiegłego wieku, już jako osoba wierząca, mówiła, że żałuje, iż nie odkryła wcześniej prawdy, że w cierpiącym i chorym można dostrzec Chrystusa. Siostra Chrzanowska była pomysłodawczynią systemu tzw. pielęgniarstwa parafialnego. Przekonywała proboszczów do rozszerzania opieki nad chorymi w domu, w obrębie parafii, a siostry zakonne – do współpracy. Wprowadziła nowy rodzaj niesionej pomocy, polegającej na tym, że oprócz pomocy duchowej i materialnej, chory mógł oczekiwać także pomocy od pielęgniarki przychodzącej do domu. Wprowadziła m. in. zwyczaj zanoszenia potraw wigilijnych z kuchni sióstr prezentek oraz sporządzania skromnych paczek świątecznych dla ubogich chorych, a także wręczania symbolicznych prezentów imieninowych.
Inspirację do pracy czerpała poprzez rozwój swojej duchowości, m. in. uczestniczenie w codziennej mszy św. czy też korzystanie z sakramentów Eucharystii. Zafascynowała ją duchowość benedyktyńska. Gdy poznała Karola Wojtyłę, była jego przewodniczką po świecie ludzkiego cierpienia. Odwiedzali razem domy chorych i cierpiących. Kiedy zmarła w kwietniu 1973 roku, to kard. Wojtyła przewodniczył uroczystościom pogrzebowym.
Jej postać znakomicie przybliża książka Pawła Zuchniewicza, „Siostra naszego Boga. Niezwykła historia Hanny Chrzanowskiej”. (Znak. Kraków 2017).
Elżbieta Kasprzycka
