Honorowy Obywatel Władysław Żmuda?

Bronowiccy działacze (od lewej): inż. Adam Głowacz i Andrzej Szyszko zwrócą się w tym tygodniu do lubelskiego ratusza o nadanie tytułu Honorowego Obywatela Miasta Lublin Władysławowi Żmudzie (na zdjęciu z prawej)

Grupa mieszkańców Lublina, na czele z inż. Adamem Głowaczem, społecznikiem z Bronowic, byłym prezesem lubelskiego Motoru złoży w tym tygodniu do ratusza wniosek o nadanie tytułu Honorowego Obywatela Miasta Lublin Władysławowi Żmudzie. – To najbardziej rozpoznawalny i utytułowany wychowanek lubelskiego Motoru, klubu który w tym roku świętuje swoje 70-lecie. Przez wiele lat sławił nasze miasto, grając w piłkarskiej reprezentacji kraju, z którą dwukrotnie zajmował na mistrzostwach świata trzecie miejsca – podkreślają wnioskodawcy.

Honorowe Obywatelstwo Miasta Lublin to najwyższe miejskie wyróżnienie. Przyznawane jest od 1994 roku osobom, które swoją działalnością i postawą rozsławiają Kozi Gród, zarówno w Polsce jak i na arenie międzynarodowej. Nadawane jest uchwałą Rady Miasta z inicjatywy prezydenta lub grupy radnych.

– Dlatego zwrócimy się do Pana Prezydenta Krzysztofa Żuka oraz radnych, aby podjęli stosowną uchwałę – mówi inż. Adam Głowacz, inicjator wniosku, były prezes Motoru.

Urodzony w Lublinie, 66-letni dziś Władysław Żmuda, to legenda polskiej piłki.

– Wraz z Jerzym Gorgoniem i Antonim Szymanowskim stworzył najlepszą linię defensywy w historii polskiego futbolu. Niezmiennie cieszył się zaufaniem kolejnych selekcjonerów – reprezentując Polskę na czterech kolejnych od 1974 do 1986 r., piłkarskich mistrzostwach świata. Gdy w 1986 r. na mundialu w Meksyku pojawił się w końcówce meczu z Brazylią wyrównał ówczesny rekord wszechczasów należący do Niemca Uwe Seelera – zagrał 21. mecz na MŚ. To wyczyn nie do powtórzenia przez jakiegokolwiek polskiego piłkarza. W 2019 roku znalazł się w „Jedenastce 100-lecia PZPN” – przypomina osiągnięcia Władysława Żmudy inż. Adam Głowacz.

Czy wniosek byłego prezesa Motoru i kilku bronowickich społeczników znajdzie uznanie w oczach radnych i prezydenta? Marcin Nowak, wiceprzewodniczący Rady Miasta nie ma żadnych wątpliwości. – Już dawno powinniśmy przyznać to wyróżnienie Władysławowi Żmudzie. W tym roku z uwagi na 70-lecie lubelskiego klubu to chyba najlepszy moment – podkreśla M. Nowak.

Jeśli radni przychylą się do wniosku i kapituła tytułu podejmie stosowną decyzję, Władysław Żmuda będzie pierwszą osobą ze środowiska sportowego, która otrzymałaby honorowe obywatelstwo Lublina. Dotychczas ten tytuł nadano 15 osobom. W gronie Honorowych Obywateli Miasta Lublin są: prof. Wiesław Chrzanowski, prof. Andrzej Nikodemowicz, dr Wanda Półtawska, Julia Hartwig, Rita Gombrowicz, prof. Rocco Buttiglione, Prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, prof. Norman Davies, ks. abp Bolesław Pylak, Św. Jan Paweł II, Prezydent Miasta Lublin Marian Chojnowski, O. Hubert Czuma, ks. infułat Grzegorz Pawłowski, O. Ludwik Wiśniewski i prof. Giuseppe Guarnaccia. BS

Najsłynniejszy wychowanek Motoru

Władysław Żmuda urodził się 6 czerwca 1954 r. w Lublinie. Był wychowankiem Motoru. Miał zaledwie 20 lat i za sobą zaledwie dwa występy w narodowej drużynie, gdy w 1974 roku trener Kazimierz Górski postanowił, że zagra na mistrzostwach świata w podstawowym składzie. To było genialne posunięcie trenera tysiąclecia – Polska znakomicie grała wówczas nie tylko w ataku, ale i w obronie (tylko 5 straconych goli), a Żmuda rozpoczął wspaniałą karierę.

Żartowano, że nogą „potrafi wbijać gwoździe”. Był bowiem obrońcą doskonałym – interweniował mocno i zdecydowanie, ale zawsze „czysto” i precyzyjnie. Do tego wyróżniał się wspaniałą, elegancką, „sportową” sylwetką – 187 cm wzrostu i 85 kg wagi.

W piłkarskiej karierze oprócz Motoru reprezentował Gwardię Warszawa (1972-1974), Śląsk Wrocław (1974-1979), Widzew Łódź (1980-82), Hellas Werona (Włochy; 1982-1984), Cosmos NY (USA; 1984), US Cremonese (Włochy; 1984-1987)

W reprezentacji Polski rozegrał 91 spotkań i zdobył 2 gole. Dwukrotnie z biało-czerwonymi zajmował w finałach Mistrzostw Świata trzecie miejsce (1974 i 1982). Z reprezentacją podczas igrzysk olimpijskich w Montrealu w 1976 roku zdobył srebrny medal. Trzykrotny mistrz Polski (1977, 1981, 1982).