Patron chrześcijańskiego ładu

8 maja Kościół obchodził uroczystość św. Stanisława, biskupa męczennika, patrona Polski, a zarazem głównego patrona archidiecezji lubelskiej i naszego arcybiskupa Stanisława Budzika.


Św. Stanisław, wymodlony przez rodziców po 30 latach ich małżeństwa, urodził się ok. 1030 roku w Szczepanowie koło Bochni. Rodzice, Bogna i Wielisław, postanowili poświęcić syna Bogu. W tym kierunku więc Stanisław był wychowywany i kształcony, także za granicą. Po uzyskaniu święceń kapłańskich z rąk biskupa krakowskiego Lamberta ok. 1060 roku zasłynął, jako wymowny kaznodzieja i gorliwy misjonarz Małopolski oraz sprawny współpracownik biskupa, który wyznaczył go na swego następcę.

Konflikt z królem

W 1072 roku, za zgodą księcia Bolesława Szczodrego, został konsekrowany na biskupa krakowskiego. Głośne stały się jego uczynki miłosierdzia, troska o ubogich, wdowy i sieroty, którym oddawał wszystko, co posiadał. W swojej rodzinnej wiosce wystawił drewniany kościół pod wezwaniem św. Marii Magdaleny, który dotrwał do XVIII wieku. Dla biskupstwa nabył wieś Piotrawin na prawym brzegu Wisły. Okres posługi biskupiej Stanisława zaliczany jest do najświetniejszych za panowania Piastów. Zorganizował od nowa arcybiskupstwo gnieźnieńskie i podjął działania mające na celu koronację Bolesława Śmiałego, zwanego też Szczodrym.
Ale wkrótce doszło do ostrego konfliktu między królem a biskupem, co doprowadziło do śmierci kapłana.

Zarąbany na ołtarzu

Król, mimo swoich zalet, był chorobliwie ambitny, gwałtowny i bywał okrutny, o czym wspomina kronika Galla. Ordynariusz nie mógł spokojnie patrzeć na występki króla i milczeć. Gdy więc upomnienia nie odnosiły skutku, sięgnął po środek ostateczny w tamtych czasach – ekskomunikę. Obrażona duma wyklętego jawnogrzesznika stała się powodem zbrodni, 11 kwietnia 1079 r. Według bł. Wincentego Kadłubka, król zabił biskupa uderzeniem w głowę podczas sprawowania przez niego mszy świętej. Potem kazał poćwiartować jego ciało. Na czaszce św. Stanisława widoczne są ślady po siedmiu uderzeniach ostrym narzędziem, co potwierdza rodzaj śmierci podawany przez tradycję. Największe cięcie ma 45 mm długości i ok 6 mm głębokości.
Królewski czyn wywołał takie oburzenie w kraju, że Bolesław, nie mogąc się utrzymać na tronie, już w sierpniu 1079 roku uciekł na Węgry.

Przeniesienie zwłok

9 lat po śmierci męczennika, w roku 1088, odbyło się uroczyste przeniesienie zwłok biskupa z kościoła pw. św. Michała na Skałce do katedry i umieszczenie trumny na widocznym miejscu. Uroczysta kanonizacja odbyła się 8 września 1254 roku w Asyżu. Dopełnił jej papież Innocenty IV. W ikonografii św. Stanisław przedstawiany jest w stroju pontyfikalnym z pastorałem. Jego atrybutami są: miecz i palma męczeńska. Bywa też ukazywany z orłem – godłem Polski. W roku 1963 papież św. Jan XXIII ustanowił św. Stanisława, wraz ze św. Wojciechem i NMP Królową Polski, pierwszorzędnym Patronem Polski. Oprócz archidiecezji lubelskiej jest on jeszcze patronem archidiecezji: krakowskiej, poznańskiej i warszawskiej oraz diecezji: kieleckiej, płockiej, sandomierskiej i tarnowskiej, a także – ze św. Wojciechem – patronem Gniezna i ze św. Florianem patronem Krakowa. Św. Jan Paweł II nazwał go „patronem chrześcijańskiego ładu moralnego”.

Parafia przy Zbożowej

Lubelski kościół pw. św. Stanisława BM mieści się przy ul. Zbożowej 75. Tymczasowa kaplica została pobłogosławiona przez bpa Bolesława Pylaka 21 listopada 1982 roku. 11 listopada 1983 roku erygowano tu parafię, która obecnie liczy 8470 wiernych. W latach 1985-1989 został tu wzniesiony nowoczesny kompleks sakralny według projektu architektów: Przemysława Gawora i Małgorzaty Grabackiej. W jego skład wchodzą: świątynia, plebania oraz pomieszczenia klasztorne. Realizatorem budowy był ks. Kazimierz Podstawka. Świątynię pobłogosławił bp Bolesław Pylak 25 czerwca 1989 roku, a poświęcił abp Józef Życiński 7 maja 2000 roku W parafii przy ul. Zbożowej działają między innymi: schola dziecięca i młodzieżowa, chór parafialny po dyr. Małgorzaty Rudnickiej, licząca ok. 40 osób Wspólnota św. Stanisława – Duszpasterstwo Młodzieży i Domowy Kościół.
Elżbieta Kasprzycka