W ostatni dzień stycznia, jak co roku, Kościół katolicki wspominał św. Jana Bosko, jednego z największych pedagogów, zwanego apostołem młodzieży.
Jan Melchior Bosko urodził się we Włoszech w małej wiosce Becchi 16 sierpnia 1815 roku. Kiedy miał 9 lat, w widzeniu sennym Bóg objawił mu jego misję bycia pomocnikiem Chrystusa. Matka, wdowa wychowująca jeszcze dwóch starszych synów, z trudem mogła znaleźć środki na edukację. Chłopiec wiosną i latem musiał pracować w polu. Dorabiał, gdzie mógł, zajmując się m. in. szewstwem, kuglarstwem, pomagając w kawiarni, . W 1841 roku z rąk arcybiskupa Turynu otrzymał święcenia kapłańskie. W trakcie swojej posługi realizował sumiennie słowa matki, która w przeddzień wstąpienia do seminarium, widząc syna w stroju kleryka, zwróciła mu uwagę, ze nie sutanna sprawia, że czci się stan kapłański lecz praktykowanie cnót.
Apostoł młodzieży
W Rzymie zaczął zajmować się młodzieżą w znajdującej się w trudnej sytuacji. Opracował system wychowawczy oparty na zaufaniu i miłości i poświęcił trosce o młodych chłopców i dziewczęta całe swoje życie. 12 października 1844 roku otworzył swoje pierwsze oratorium dla młodzieży. Było to miejsce zabawy i nauki. W pracy pomagała mu też matka. Tak powstawały szkoły elementarne, zawodowe i internaty, które wkrótce stały się powszechne w Piemoncie. Ten apostoł młodzieży uważany jest za jednego z największych pedagogów w dziejach Kościoła.
Cały wolny czas św. Jan Bosko poświęcał na pisanie oraz propagowanie dobrej prasy i książek. Od 1861 roku posiadał własną drukarnię. Rozpoczął od wydawania żywotów świątobliwych młodzieńców, by swoim podopiecznym dać wzory do naśladowania. Od 1877 roku zaczął wydawać, do dziś istniejący, Biuletyn Salezjański.
Wszystkie jego pisma wydane drukiem to 37 tomów. Pozostawił też po sobie olbrzymią korespondencję. Zmarł 31 stycznia 1888 roku w otoczeniu wychowanków. W ikonografii ten ojciec i nauczyciel młodzieży, jak go nazywano, bywa przedstawiany z dwoma roześmianymi chłopcami. Jego relikwie znajdują się między innymi w bazylice salezjanów w Castelnuovo w prowincji Astii w Piemoncie.
Salezjanie w Lublinie
W czasie procesu kanonizacyjnego zaświadczano o wielu cudach za wstawiennictwem Jana Bosko: uzdrowieniach, wskrzeszeniach, czytaniu w sumieniach, a nawet darze bilokacji. W 1929 roku Jan Bosko został beatyfikowany, a w 1934 roku kanonizowany przez papieża Piusa XI.
Salezjanie trafili do Polski, najpierw do Oświęcimia, już 10 lat po śmierci swego mistrza, salezjanki zaś w 1922 roku. Lubelska parafia, którą salezjanie, pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych przy ul. Kalinowszczyzna 3, została erygowana 20 grudnia 1979 roku przez bpa Bolesława Pylaka. Powstała ona przy klasztorze i kościele pofranciszkańskim.
Tak dolny, jak i górny kościół pw. MB Wspomożenia Wiernych jest jednonawowy. Praktycznie z dawnego wyposażenia nic się nie zachowało, trudno też mówić o jakimś jednolitym stylu wnętrza. W kościele górnym zakrystia znajduje się za ołtarzem, a w kościele dolnym obok prezbiterium. Obraz w ołtarzu głównym jest autorstwa księży salezjanów – Roberta i Leszka Kruczków. Przedstawia Matkę Bożą Wspomożenia Wiernych w otoczeniu świętych, błogosławionych i kandydatów na ołtarze. Po prawej stronie wisi obraz Chrystusa miłosiernego, a po lewej św. Józefa.
Przy liczącej 7154 wiernych parafii działają m. in. Stowarzyszenie Współpracowników Salezjańskich, oaza, Oratorium, schole, Wspólnota Akademicka Quo Vadis, Akcja Katolicka, Legion Maryi, Apostolstwo Dobrej Śmierci, Żywy Różaniec, neokatechumenat. Funkcjonuje też Salezjańska Świetlica Środowiskowa im. św. Dominika Savio i SALOS, czyli Salezjańska Organizacja Sportowa. Przy parafii działa też biblioteka. Elżbieta Kasprzycka
