Postanowienie o umorzeniu śledztwa

Prokurator Okręgowy w Zamościu w trybie art. 131 § 2 i 3 kodeksu postępowania karnego (dalej: kpk) powiadamia o treści postanowienia o umorzeniu śledztwa w sprawie Prokuratury Okręgowej w Zamościu o sygn. PO I Ds. 150.2017. Powiadomienie następuje poprzez zamieszczenie treści całego postanowienia.
Treść postanowienia:


Sygn. akt PO I Ds. 150.2017
POSTANOWIENIE
o umorzeniu śledztwa
Dnia 24 listopada 2017 r.

Bartosz Wójcik – prokurator Prokuratury Okręgowej w Zamościu w sprawie zaistniałego w okresie od sierpnia 2015 r. do sierpnia 2016 r. w Kozieńcu, pow. krasnostawskiego sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób – mieszkańców gminy Siennica Różana poprzez umiejscowienie zakładu produkującego wyroby ceramiczne na terenie budynku hydroforni – ujęcia wody, gdzie w trakcie produkcji wyrabiano szkodliwe dla zdrowia substancje, powodując tym samym zagrożenie epidemiologiczne, tj. o przestępstwo określone w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk

p o s t a n o w i ł :

umorzyć śledztwo o sygn. PO I Ds. 150.2017 w sprawie zaistniałego w okresie od sierpnia 2015 r. do sierpnia 2016 r. w Kozieńcu, pow. krasnostawskiego sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób – mieszkańców gminy Siennica Różana poprzez umiejscowienie zakładu produkującego wyroby ceramiczne na terenie budynku hydroforni – ujęcia wody, gdzie w trakcie produkcji wyrabiano szkodliwe dla zdrowia substancje, powodując tym samym zagrożenie epidemiologiczne, tj. o przestępstwo określone w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk – wobec braku znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 kpk).

U Z A S A D N I E N I E

Prokuratura Okręgowa w Zamościu prowadziła za sygn. PO I Ds. 92.2016 postępowanie przeciwko Grzegorzowi P., Jackowi L., Dariuszowi O. i Jerzemu B., podejrzanym o przestępstwa określone w art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, art. 18 § 2 kk w zw. z art. 266 § 1 kk w zb. z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 266 § 1 kk w zb. z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 11 § 2 kk i w art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 12 kk. Postępowanie zakończyło się skierowaniem w dniu 21 lipca 2017 r. do Sądu Rejonowego w Krasnymstawie wniosków o warunkowe umorzenie postępowania wobec wszystkich podejrzanych. Wyrokiem z dnia 11 września 2017 r. sygn. II K 335/17 Sąd Rejonowy w Krasnymstawie warunkowo umorzył postępowanie wobec Grzegorza P., Jacka L., Dariusza O. i Jerzego B.
Przedmiotem opisanego postępowania była działalność zakładu produkującego wyroby ceramiczne, umiejscowionego na terenie budynku ujęcia wody – hydroforni w Kozieńcu, gm. Siennica Różana. Prokuratura Okręgowa w Zamościu zarzuciła w tym zakresie Grzegorzowi P., iż nakłaniał pracowników firmy Cersanit IV Sp. z o.o. z siedzibą w Krasnymstawie Jacka L., Dariusza O. i Jerzego B. do wykonywania na jego rzecz pracy w nowopowstałym zakładzie z wykorzystaniem wiedzy i umiejętności, które nabyli pracując w macierzystej jednostce, w sytuacji, gdy zobowiązani byli do zachowania w tym względzie tajemnicy przedsiębiorstwa. Ponadto, temu podejrzanemu zarzucono, że posiadał na dysku twardym swojego komputera pliki pochodzące z serwera wewnętrznego firmy Cersanit IV Sp. z o.o. z siedzibą w Krasnymstawie. Jackowi L., Dariuszowi O. i Jerzemu B. prokurator zarzucił, iż wykonywali pracę dla Grzegorza P. posługując się wiedzą i umiejętnościami objętymi tajemnicą macierzystego przedsiębiorstwa. Wszystkim podejrzanym przypisano ponadto kopiowanie – wbrew zapisom ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji – produktów firmy Cersanit IV Sp. z o.o. z siedzibą w Krasnymstawie w trakcie pracy w zakładzie w budynku hydroforni w Kozieńcu.
W toku opisanego śledztwa ujawniły się okoliczności wskazujące na to, iż w trakcie produkcji w zakładzie w Kozieńcu mogło dojść do sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób – mieszkańców gminy Siennica Różana poprzez wyrabianie szkodliwych dla zdrowia substancji i powodowanie tym samym zagrożenia epidemiologicznego.
Z tego względu postanowieniem z dnia 21 lipca 2017 r. materiały zgromadzone w tym zakresie wyłączono z akt śledztwa o sygn. PO I Ds. 92.2016 do odrębnego postępowania. Postępowanie to zostało zarejestrowane pod sygn. PO I Ds. 150.2017. W dniu 24 sierpnia 2017 r. wszczęto w tej sprawie śledztwo, w kierunku zaistniałego w okresie od sierpnia 2015 r. do sierpnia 2016 r. w Kozieńcu, pow. krasnostawskiego sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób – mieszkańców gminy Siennica Różana poprzez umiejscowienie zakładu produkującego wyroby ceramiczne na terenie budynku hydroforni – ujęcia wody, gdzie w trakcie produkcji wyrabiano szkodliwe dla zdrowia substancje, powodując tym samym zagrożenie epidemiologiczne, tj. o przestępstwo określone w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk.
Zarządzeniem z tej samej daty prowadzenie śledztwa powierzono w całości Komendzie Powiatowej Policji w Krasnymstawie.
W toku postępowania zgromadzono materiał dowodowy w postaci przesłuchań świadków oraz dokumentacji uzyskanej od szeregu organów, w tym od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krasnymstawie, Urzędu Gminy w Siennicy Różanej, Starostwa Powiatowego w Krasnymstawie i Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie.
Na skutek tak przeprowadzonego postępowania ustalono następujący stan faktyczny:
W miejscowości Kozieniec, gmina Siennica Różana umiejscowiony jest budynek tzw. hydroforni, a więc punkt ujęcia wody o nazwie: „Wodociąg Zbiorowego Zaopatrzenia w wodę”. W budynku znajduje się pomieszczenie sterowni, korytarz, łazienka, kotłownia z magazynem na opał, hala pomp głównych, pomieszczenie chlorowni oraz pomieszczenie gospodarcze. W hali pomp znajdują się pompy i ich zabezpieczenia. Obieg wody odbywa się ciśnieniowo w obiegu zamkniętym. Z tego pomieszczenia nie ma bezpośredniego dostępu do wody. Pompy zasysają wodę ze zbiorników zewnętrznych i następnie rozprowadzają ją do sieci wodociągowej. Zbiorniki zewnętrzne znajdują się kilkanaście metrów od głównego budynku, są to betonowe zbiorniki zamykane żeliwnym włazem i drzwiami zewnętrznymi na klucz. Zbiorniki osypane są ziemią, a także są zabezpieczone przed dostaniem się do nich substancji szkodliwych lub niebezpiecznych. Urządzenia do pompowania są bezobsługowe i nie wymagają konserwacji, pracują elektronicznie. Z kolei pomieszczenie gospodarcze posiada drzwi prowadzące do hali pomp, jednak drzwi te są zamknięte na klucz oraz zastawione meblami od strony pomieszczenia gospodarczego. Obsługą hydroforni zajmowało się dwóch pracowników Urzędu Gminy Siennica Różana, zatrudnionych na stanowiskach konserwatora wodociągów.
Jak wynika z informacji udostępnionej przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Warszawie, ujęcie wody w Kozieńcu gm. Siennica Różana nie figuruje w wykazie stref ochronnych ujęć wody, prowadzonym przez tę instytucję. W województwie lubelskim strefy ochronne ujęć wody znajdują się w Grabniku Dolnym gmina Krasnobród, Rejowcu Fabrycznym, Kraśniku, Puławach, Kraśniku Fabrycznym, Chełmie, Lubartowie i Nałęczowie. Starostwo Powiatowe w Krasnymstawie oraz Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Lublinie nie obejmowały ujęcia wody w Kozieńcu strefą ochrony bezpośredniej, jak i pośredniej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity z dnia 9 czerwca 2017 r. poz. 1121).
W dniu 31 lipca 2015 r. pomiędzy Gminą Siennica Różana reprezentowaną przez Wójta Gminy a Biurem Projektowo-Konstrukcyjnym „K.” reprezentowanym przez Piotra K. została zawarta umowa najmu. Przedmiotem najmu miał być lokal o powierzchni 80,11 m2 znajdujący w budynku hydroforni pod adresem Kozieniec 1B, 22-304 Siennica Różana, którego właścicielem była Gmina Siennica Różana. Wynajęte pomieszczenie miało być użytkowane przez najemcę na działalność projektowania, konstruowania i wykonywania form modelowych i matryc oraz druku 3D. Umowa została zawarta na okres od dnia 1 sierpnia 2015 r. do dnia 31 lipca 2016 r. Najemca zobowiązał się do płacenia czynszu w określonych kwotach miesięcznych, jak też regulowania opłat według wskazań licznikowych za wszystkie media przyłączone do lokalu. Ponadto, w umowie najmu wskazano, że do obowiązków najemcy należeć będzie m.in. przestrzeganie przepisów art. 53 i 54 ustawy Prawo wodne oraz ustaleń pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na lokalizację lokalu.
Aneksem z dnia 1 grudnia 2015 r. wprowadzono zmiany do przedmiotowej umowy w ten sposób, że zmieniono wysokość czynszu oraz zawarto dodatkowe ustalenia związane z opłatami z tytułu wywozu nieczystości stałych. Z kolei aneksem z dnia 1 sierpnia 2016r. wydłużono okres najmu do dnia 31 sierpnia 2016r., tzn. o jeden miesiąc. Opłaty miesięcznie z tytułu najmu były regulowane na bieżąco i w odpowiednich wysokościach.
Po zawarciu umowy najmu firma „K.” rozpoczęła działalność w budynku hydroforni w Kozieńcu. Zgodnie z umową do prowadzenia działalności przeznaczono lokal o powierzchni 80,11 m2, stanowiący pomieszczenie gospodarcze, które opisano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Do pomieszczenia tego przewieziono maszynę służącą do produkcji form, a więc ploter frezujący marki Digima SHLS 1525. Na miejscu pracę wykonywał Grzegorz P., który zajmował się pisaniem programów obróbczych do komputera frezującego oraz składaniem form gipsowych, jak też Jacek L., Dariusz O., Jerzy B. i sporadycznie Jarosław Ł., którzy zajmowali się wykonywaniem matryc. Cała praca odbywała się wyłącznie na terenie pomieszczenia gospodarczego. Poza wskazanym ploterem frezującym w działalności nie wykorzystywano innych urządzeń, za wyjątkiem drobnych podręcznych narzędzi czy elektronarzędzi.
W pracy związanej z wytwarzaniem matryc używano wyrobów i substancji niebezpiecznych czy też szkodliwych. Do takich środków należały wykorzystywane w produkcji żywice epoksydowe, poliuretanowe, oddzielacze woskowe, utwardzacze, aceton jako rozpuszczalnik. Substancje te znajdowały się w plastikowych pojemnikach o różnej pojemności. Żywica znajdowała się w metalowej beczce o pojemności 50 litrów, natomiast inne substancje – w pojemnikach plastikowych o pojemności od 1 do 5 litrów. Zakupywane były w firmach zewnętrznych. Substancje te stanowią towary ogólnodostępne i do ich zakupu nie wymagane jest jakiekolwiek zezwolenie. Do każdej zakupionej substancji dołączona była karta charakterystyki substancji. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, pracownicy firmy „K.” w trakcie produkcji postępowali zgodnie z tymi instrukcjami. Po użyciu danej substancji, tj. np. po dolaniu do żwiru i piachu, a następnie nałożeniu na formy, puste opakowania składowane były w tym samym pomieszczeniu gospodarczym na osobnej palecie. Mniejsze pojemniki wkładane były w większe i umieszczane na tej palecie, następnie były również „streczowane”, a więc oklejane taśmą. Grzegorz P. wszedł w kontakt z firmą, która zajmowała się utylizacją tego rodzaju opakowań po substancjach niebezpiecznych, jednak z uwagi na niewielką ilość tych opakowań, do ich wywozu ostatecznie nie doszło. Łączna ilość zużytych opakowań wynosiła dwie beczki po substancji 50-litrowej, kilka pojemników 5-litrowych i kilka pojemników 1-litrowych. W chwili zakończenia działalności w miejscowości Kozieniec w sierpniu 2016 r. Piotr K. przeniósł produkcję do miejscowości Kacice gmina Słomniki w powiecie krakowskim, gdzie przewieziono ploter frezujący, jak też puste opakowania po substancjach opisane wyżej. Tam też zostały zutylizowane. Jak wynika z akt sprawy, w trakcie produkcji w Kozieńcu pojemniki po tych substancjach nie były wyrzucane do kontenera na odpady komunalne, gdzie składowano tylko i wyłącznie wióry gipsowe i inne, zwykłe odpady.
W trakcie produkcji w budynku hydroforni w Kozieńcu pracownicy firmy „K.” nie mieli dostępu do innych pomieszczeń ujęcia wody poza wynajmowanym pomieszczeniem gospodarczym oraz łazienką. Dostęp do łazienki możliwy był jednak po wyjściu z budynku i wejściu do niego innym wejściem. Pracownicy nie mieli klucza do drzwi, które prowadziły do hali pomp i nie otwierali tych drzwi w jakikolwiek sposób. Nie wylewali także, nawet przypadkiem, substancji niebezpiecznych do ujęć wody, bowiem fizycznie nie było to możliwe. Wylanie takie byłoby tylko możliwe na skutek celowego, rozmyślnego działania. Jak wskazano wcześniej, zbiorniki wodne umieszczone były w kopcu ziemnym i zabezpieczone przed dostępem osób postronnych. W hali pomp również nie było bezpośredniego dojścia do urządzeń wodnych i nie było możliwości przedostania się w tym pomieszczeniu substancji szkodliwych do wody. Ponadto, wszyscy pracownicy firmy „K.” byli obecnymi lub byłymi pracownikami firmy „Cersanit IV” Sp. z o.o. z siedzibą w Krasnymstawie i z tego tytułu mieli wieloletnie doświadczenie związane z wykorzystywaniem w procesie wyrabiania form i matryc ceramicznych substancji i środków szkodliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia.
W sierpniu 2016 r. produkcja w budynku hydroforni została zakończona. Jak opisano wyżej, wszystkie urządzenia i opakowania po substancjach niebezpiecznych zostały wywiezione do miejscowości Kacice. W kontenerach na odpady ujawniono jedynie pozostałości gipsowe po wyprodukowanych matrycach.
W dniu 3 marca 2016 r. pracownicy upoważnieni przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krasnymstawie dokonali kontroli ujęcia wody w budynku hydroforni w Kozieńcu. Z protokołu tej kontroli wynika, iż kontrolą objęto pomieszczenia hydroforni, bez pomieszczenia gospodarczego, w którym w tamtym okresie prowadzona była produkcja matryc. Kontrola wykazała właściwy stan sanitarny pomieszczeń ujęcia wody, jak też samych zbiorników na wodę. Podawana woda cechowała się wymaganą jakością. Kontrolerzy nie stwierdzili żadnych nieprawidłowości w trakcie kontroli, w związku z czym nie nałożyli żadnych mandatów karnych. Przesłuchani w charakterze świadka kontrolerzy zeznali, iż w trakcie czynności zajmowali się wyłącznie pomieszczeniami hydroforni związanymi z zaopatrywaniem mieszkańców w wodę, natomiast nie kontrolowali pomieszczenia gospodarczego, ponieważ nie było takiej potrzeby. W związku z tym nie wiedzieli o fakcie prowadzenia produkcji form i matryc w tym pomieszczeniu.
Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentacji oraz protokołów przesłuchań świadków znajdujących się w aktach sprawy.
Przechodząc do ustaleń prawnokarnych, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż niniejsze postępowanie o sygn. PO I Ds. 150.2017 prowadzone było w kierunku przestępstw określonych w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk, a więc sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób – mieszkańców gminy Siennica Różana poprzez umiejscowienie zakładu produkującego wyroby ceramiczne na terenie budynku hydroforni – ujęcia wody, gdzie w trakcie produkcji wyrabiano szkodliwe dla zdrowia substancje, powodując tym samym zagrożenie epidemiologiczne. Merytoryczna ocena pracy wskazanego zakładu, a więc produkcji form i matryc przy naruszeniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji została dokonana w ramach śledztwa Prokuratury Okręgowej w Zamościu o sygn. PO I Ds. 92.2016, z akt którego to postępowania wyłączono materiały do niniejszego śledztwa.
Art. 165 § 1 pkt 1 kk statuuje odpowiedzialność karną dla osoby, która sprowadza niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób albo dla mienia w wielkich rozmiarach powodując zagrożenie epidemiologiczne lub szerzenie się choroby zakaźnej albo zarazy zwierzęcej lub roślinnej. Z kolei art. 165 § 1 pkt 2 kk powtarza kwestie związane ze sprowadzeniem niebezpieczeństwa, wskazując jednak, iż może dojść do niego poprzez wyrabianie lub wprowadzanie do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji, środków spożywczych lub innych artykułów powszechnego użytku lub też środków farmaceutycznych nie odpowiadających warunkom jakości.
Należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie zrealizowała się przesłanka związana z wystąpieniem „wielu osób” w rozumieniu cytowanego przepisu. Orzecznictwo i poglądy doktryny wskazują, iż pojęcie „wielu osób” dotyczy 10 i więcej osób (tak m.in. Filar M., w: M. Filar (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, WK 2016 lub D. Gruszecka, w: J. Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, Warszawa 2014, s. 266). Z omówionego wcześniej protokołu kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krasnymstawie wynika zaś, iż wodociąg w ujęciu wody w miejscowości Kozieniec gmina Siennica Różana zaopatruje w wodę mieszkańców 11 miejscowości gminy, łącznie 3929 osób.
Należy jednakowoż wskazać, iż w pozostałym zakresie nie zrealizowały się znamiona przestępstw określonych w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk. Jak wynika z opisanego stanu faktycznego, pracownicy firmy „K.” w okresie od sierpnia 2015 r. do sierpnia 2016 r. w trakcie wykonywania prac w pomieszczeniu gospodarczym hydroforni w Kozieńcu nie sprowadzili niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób.
Przede wszystkim, w trakcie produkcji nie mogło dojść do spowodowania zagrożenia epidemiologicznego (art. 165 § 1 pkt 1 kk). Pracownicy nie mieli – i nie mogli mieć – kontaktu z wodą, która rozprowadzana była wodociągami na terenie gminy Siennica Różana. We wcześniejszej części uzasadnienia opisano rozmieszczenie urządzeń i pomieszczeń hydroforni, z którego to opisu jasno wynika, iż nie było fizycznej możliwości, by jakiekolwiek substancje czy odpady pochodzące z produkcji ceramiki przedostawały się do urządzeń związanych z pompowaniem i składowaniem wody. Pracownicy firmy nie mieli dostępu do hali pomp jak też zbiorników wody, które zresztą umiejscowione były w znacznej odległości od budynku i właściwie zabezpieczone. Nie było również możliwości, by substancje szkodliwe przedostały się do wody przypadkiem, np. poprzez rozlanie. Jedyną możliwością zakażenia wody byłoby działanie celowe w tym zakresie, które jednak – co wynika z akt – nie nastąpiło. Warto zaznaczyć, iż substancji szkodliwych wykorzystanych w produkcji nie było dużo – jak wynika z ilości zużytych opakowań, około 100-150 litrów przez cały rok działalności. Należy nadmienić, iż po wymieszaniu ze żwirem czy piachem następowało związanie danej substancji w stan stały i przestawała ona mieć charakter niebezpiecznej. Ponadto, opakowania po substancjach były przechowywane wewnątrz pomieszczenia gospodarczego, na osobnej palecie, złożone w jeden ciąg i dodatkowo „ostreczowane”. W późniejszym czasie zostały wywiezione z budynku hydroforni. Pracownicy wykonujący czynności w tym budynku posiadali doświadczenie w pracy z substancjami szkodliwymi, nabyte podczas pracy w firmie „Cersanit IV” Sp. z o.o. z siedzibą w Krasnymstawie. Ponadto, dokonana w dniu 3 marca 2016 r. (a więc w okresie, kiedy odbywała się produkcja form i matryc z użyciem szkodliwych środków) kontrola budynku hydroforni nie wykazała zagrożeń stanu sanitarnego urządzeń, jak też ubytku jakości wody. Te wszystkie okoliczności sprawiają, że w sprawie nie można mówić o spowodowaniu zagrożenia epidemiologicznego, ponieważ przez cały okres wykonywania prac w Kozieńcu (sierpień 2015 r. – sierpień 2016 r.) zagrożenie takie po prostu nie zaistniało.
Ponadto, w sprawie nie doszło również sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób poprzez wyrabianie szkodliwych dla zdrowia substancji (art. 165 § 1 pkt 2 kk). Jak podniesiono wcześniej, w zakładzie produkcyjnym w budynku hydroforni nie wyrabiano takich substancji, bowiem produktem końcowym były formy i matryce gipsowe, które nie są niebezpieczne. Wióry gipsowe stanowiące odpady poprodukcyjne również nie są środkami szkodliwymi. Co prawda do produkcji używano substancji szkodliwych, jednak po pierwsze nie stanowiły one zagrożenia, co zostało opisane wcześniej, a po drugie – użycie takich substancji nie jest znamieniem przestępstwa określonego w art. 165 § 1 pkt 2 kk.
Mając na uwadze wszystko powyższe, należało uznać iż w sprawie wystąpił brak znamion czynów zabronionych określonych w art. 165 § 1 pkt 1 i 2 kk. Opisany stan faktyczny nie wskazywał także na zaistnienie innych czynów zabronionych.
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.

Prokurator Prokuratury Okręgowej
w Zamościu
Bartosz Wójcik

Pouczenie:

1. Pokrzywdzonemu oraz instytucji wymienionej w art. 305 § 4 kpk przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, a stronom – na postanowienie o jego umorzeniu. Uprawnionym do złożenia zażalenia przysługuje prawo przejrzenia akt (art. 306 § 1 i 1a kpk, art. 325a § 2 kpk).
Na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia postępowania lub o jego umorzeniu przysługuje zażalenie do Sądu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 465 § 2 kpk).
Sąd może utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie lub uchylić je i przekazać sprawę prokuratorowi w celu wyjaśnienia wskazanych okoliczności bądź przeprowadzenia wskazanych czynności (art. 330 § 1 kpk).
Jeżeli prokurator nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu postępowania lub odmowie jego wszczęcia (art. 330 § 2 kpk).
W takim wypadku pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1 i 1a kpk, może wnieść akt oskarżenia do Sądu w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia zawiadomienia o postanowieniu (art. 330 § 2 kpk, art. 55 § 1 kpk).
Akt oskarżenia winien spełniać wymogi określone w art. 55 § 1 i 2 kpk.
Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania (art. 55 § 3 kpk).
2. Na rozstrzygnięcie co do dowodów rzeczowych zażalenie przysługuje również osobie, od której odebrano przedmioty lub która zgłosiła do nich roszczenie (art. 323 § 2 kpk)
3. Zażalenie wnosi się za pośrednictwem prokuratora, który wydał postanowienie. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty doręczenia odpisu postanowienia i jest zawity. Zażalenie wniesione po upływie tego terminu jest bezskuteczne (art. art. 122 § 1 i 2 kpk, art. 460 kpk).
4. Jeżeli przestępstwo ścigane jest z oskarżenia prywatnego, pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o to przestępstwo (art. 59 § 1 kpk). W przypadku wniesienia przez pokrzywdzonego prywatnego aktu oskarżenia materiały sprawy zostaną na żądanie pokrzywdzonego przesłane sądowi, do którego skierowano prywatny akt oskarżenia.

Zarządzenie:

Stosownie do art. 100 § 2 kpk, 131 § 2 i 3, 140, 306 § 1 i 1a i 325a § 2 kpk odpis postanowienia doręczyć:
1. pokrzywdzonym – mieszkańcom gminy Siennica Różana za pośrednictwem ogłoszeń w lokalnej prasie, na podstawie odrębnego zarządzenia wydanego w trybie art. 131 § 2 kpk, z pouczeniem o treści art. 131 § 3 zdanie drugie kpk oraz pouczeniem o prawach i obowiązkach osoby pokrzywdzonej.

Prokurator Prokuratury Okręgowej
w Zamościu
Bartosz Wójcik

———————————————————
Prokurator Okręgowy w Zamościu powiadamia pokrzywdzonych w tej sprawie o treści art. 131 § 3 zdanie drugie kpk, zgodnie z którym powyższe postanowienie, ogłaszane w prasie, należy zawsze doręczyć temu pokrzywdzonemu, który w zawitym terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o to się zwróci.
O doręczenie postanowienia pokrzywdzony może zgłaszać się do Prokuratury Okręgowej w Zamościu we wskazanym terminie, wykazując uprzednio, iż jest mieszkańcem gminy Siennica Różana pow. krasnostawskiego.

Prokurator Okręgowy w Zamościu w trybie art. 131 § 2 kpk powiadamia pokrzywdzonych w tej sprawie o treści praw i obowiązków osób pokrzywdzonych. Powiadomienie następuje poprzez zamieszczenie treści druku pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach pokrzywdzonego w postępowaniu karnym, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 kwietnia 2016 r. (poz. 514).
Treść druku:
———————————————————

POUCZENIE O UPRAWNIENIACH
I OBOWIĄZKACH POKRZYWDZONEGO
W POSTĘPOWANIU KARNYM

Osoba fizyczna lub prawna, której dobro zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo, jest po­krzywdzonym w postępowaniu karnym (art. 49 § 1) /Jeżeli nie wskazano innej podstawy prawnej, przepisy w nawiasach oznaczają odpowiednie artykuły ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. poz. 555, z późn. zm./. Przedstawiciel lub opiekun pokrzywdzonego małoletniego, całko­wicie albo częściowo ubezwłasnowolnionego lub nieporadnego może wykonywać jego prawa (art. 51). Osoba najbliższa lub pozostająca na utrzymaniu zmarłego pokrzywdzonego może wykonywać jego prawa (art. 52).
W postępowaniu przygotowawczym poprzedzającym wniesienie sprawy do sądu pokrzywdzony jest stroną proceso­wą (art. 299 § 1). W postępowaniu sądowym może być stroną (oskarżycielem posiłkowym), jeżeli tego zażąda do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego (art. 53 i art. 54 § 1). W związku z tym pokrzywdzonemu przysługują wymienione poni­żej uprawnienia:
1. Prawo do korzystania z pomocy wybranego przez siebie pełnomocnika, którym może być adwokat lub radca prawny. Nie można mieć więcej niż trzech pełnomocników jednocześnie. W zależności od wyniku procesu kosztami wy­najęcia pełnomocnika może zostać obciążony oskarżony (art. 627-629). Jeżeli pokrzywdzony wykaże, że nie stać go na pełnomocnika, sąd może wyznaczyć pełnomocnika z urzędu (art. 78 § 1, art. 87 § 1 i 2, art. 88).
2. Prawo do bezpłatnej pomocy tłumacza, przy przesłuchaniu lub zapoznaniu z treścią dowodu, jeżeli pokrzywdzony nie mówi po polsku, a także – w razie potrzeby – jeżeli jest on głuchy lub niemy (art. 204 § 1 i 2).
3. Prawo do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania (śledztwa lub dochodzenia) oraz złożenia zażalenia na bezczynność organu, jeżeli w ciągu 6 tygodni od złożenia przez pokrzywdzonego zawiadomienia o przestępstwie nie został on powiadomiony o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodze­nia (art. 306 § 1, 1a i 3, art. 325a § 2).
4. Prawo do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia, np. o przesłuchanie świadka, uzyskanie dokumentu, dopuszczenie opinii biegłego (art. 315 § 1 i art. 325a § 2). Jeśli istnieje obawa, że świadka nie bę­dzie można przesłuchać na rozprawie, pokrzywdzony może wystąpić o jego przesłuchanie przez sąd. Wniosek taki może zgłosić również prokuratorowi (art. 316 § 3).
5. Prawo do udziału w czynnościach postępowania przeprowadzanych na wniosek pokrzywdzonego oraz w czynnościach, których nie będzie można powtórzyć na rozprawie, np. w przesłuchaniu świadka. W czynnościach tych może również uczestniczyć pełnomocnik pokrzywdzonego (art. 315 i art. 316). Na żądanie należy dopuścić pokrzywdzo­nego do udziału również w innych czynnościach (art. 317 § 1). W szczególnie uzasadnionym wypadku można odmówić dopuszczania do udziału w czynności ze względu na dobro postępowania (art. 316 § 1 i art. 317 § 2). Pokrzywdzony we­zwany do osobistego stawiennictwa może usprawiedliwić swoją nieobecność spowodowaną chorobą tylko przedstawiając zaświadczenie wystawione przez lekarza sądowego. Inne zwolnienie jest w tym wypadku niewystarczające (art. 117 § 2a).
6. Prawo do udziału w przesłuchaniu biegłego oraz prawo do zapoznania się z jego pisemną opinią (art. 318).
7. Prawo dostępu do akt sprawy, w tym do przeglądania akt oraz samodzielnego sporządzania z nich odpisów i kopii (art. 156 § 1). Pokrzywdzony może też odpłatnie uzyskać odpisy i kopie z akt sprawy (art. 156 § 2). Można odmówić dostępu do akt ze względu na ważny interes państwa lub dobro postępowania (art. 156 § 5).
8. Prawo do złożenia wniosku o uzupełnienie śledztwa lub dochodzenia. Wniosek należy złożyć w terminie 3 dni od daty końcowego zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania (art. 321 § 5).
9. Prawo do złożenia wniosku o skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego w celu pogodzenia się z podejrzanym i ewentualnego uzgodnienia naprawienia szkody (art. 23a). Udział w postępowaniu mediacyjnym jest do­browolny. Pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji są brane pod uwagę przez sąd przy wymiarze kary (art. 53 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny, Dz. U. poz. 553, z późn. zm.).
10. Prawo do złożenia wniosku o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie wyrządzonej krzywdzie aż do zamknię­cia przewodu sądowego (art. 49a).
1. Prawo do otrzymania informacji o uchyleniu tymczasowego aresztowania stosowanego wobec podejrzanego lub o jego ucieczce z aresztu śledczego (art. 253 § 3).
2. Prawo złożenia zażalenia na postanowienia i zarządzenia w wypadkach wskazanych w ustawie (art. 459) oraz na inne czynności naruszające jego prawa (art. 302 § 2).
3. Prawo złożenia wniosku o otrzymanie informacji o zarzutach wobec oskarżonego oraz o dacie i miejscu rozprawy albo posiedzenia sądu, podczas którego może dojść do umorzenia postępowania, warunkowego umorzenia postępowania albo skazania oskarżonego bez przeprowadzania rozprawy (art. 337a).
4. Pokrzywdzony będący obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej może się ubiegać o państwową kompensatę na zasadach określonych w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. o państwowej kom­pensacie przysługującej ofiarom niektórych czynów zabronionych (Dz. U. z 2016 r. poz. 325).
5. Informacje dotyczące miejsca zamieszkania i miejsca pracy pokrzywdzonego nie są ujawniane w aktach sprawy. Zamieszcza się je w odrębnym załączniku wyłącznie do wiadomości organu prowadzącego postępowanie. Można je ujaw­nić tylko wyjątkowo (art. 148a).
6. W razie zagrożenia dla życia lub zdrowia pokrzywdzonego lub jego najbliższych, mogą oni otrzymać ochronę Policji na czas czynności procesowej, a jeżeli stopień zagrożenia jest wysoki, mogą oni otrzymać ochronę osobistą lub pomoc w zakresie zmiany miejsca pobytu. Wniosek o udzielenie ochrony kieruje się do komendanta wojewódzkiego Poli­cji za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo sądu (art. 1-17 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o ochronie i pomocy dla pokrzywdzonego i świadka, Dz. U. z 2015 r. poz. 21).
7. Pokrzywdzony i jego najbliżsi mogą otrzymać bezpłatną pomoc medyczną, psychologiczną, rehabilitacyjną, prawną oraz materialną w Sieci Pomocy dla Osób Pokrzywdzonych Przestępstwem (art. 43 § 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, Dz. U. poz. 557, z późn. zm.).
8. Jeżeli sprawcy zakazano zbliżania się lub kontaktowania się z pokrzywdzonym, zakaz ten, na wniosek pokrzyw­dzonego, może być wykonywany także w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej na podstawie europejskiego nakazu ochrony (art. 611w – art. 611wc).
Pokrzywdzony jest obowiązany:
1) poddać się oględzinom i badaniom niepołączonym z zabiegiem chirurgicznym lub obserwacją w zakładzie leczni­czym, jeżeli od stanu jego zdrowia zależy karalność czynu (art. 192 § 1);
2) wskazać adresata (tzn. osobę lub instytucję z danymi adresowymi) dla doręczeń w kraju, kiedy przebywa za granicą; w przeciwnym wypadku pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju zostanie uznane za skutecznie doręczone, a czynność lub rozprawa zostanie przeprowadzona pod nieobecność pokrzywdzonego; niewskazanie adresata może również uniemożliwić złożenie wniosku, zażalenia lub apelacji z powodu upływu terminów (art. 138);
3) podać nowy adres w wypadku zmiany miejsca zamieszkania lub pobytu, w tym także z powodu pozbawienia wolno­ści w innej sprawie (tymczasowego aresztowania, osadzenia w zakładzie karnym w celu odbycia kary); w przeciwnym wypadku pismo wysłane na dotychczasowy adres zostanie uznane za skutecznie doręczone, a czynność lub rozprawa zostanie przeprowadzona pod nieobecność pokrzywdzonego; niewskazanie adresu może również uniemożliwić złożenie wniosku, zażalenia lub apelacji z powodu upływu terminów (art. 139).