Św. Judo, módl się za nami…

28 października Kościół obchodził wspomnienie św. Judy Tadeusza, patrona spraw trudnych
i beznadziejnych.


Czczą go katolicy, ewangelicy, Cerkiew prawosławna, Kościół ormiański i Koptyjski Kościół Ortodoksyjny. Św. Juda, brat Jakuba Młodszego i krewny Jezusa, nosił przydomek Tadeusz, co znaczy „odważny”. Orygenes i inni pisarze kościelni nazywają go też Lebbeuszem. Święty oręduje w niebie w trudnych sytuacjach wtedy, gdy umysł otoczony jest ciemnością, potrzebującego człowieka przepełnia gorycz, zniechęcenie, a do duszy zagląda rozpacz.

W teologii nie ma spraw beznadziejnych i wszystko jest możliwe

Kościół czci św. Judę, ale przestrzega przed magią. Nowenna do tego świętego jest, jak najbardziej wskazana w trudnej czy też beznadziejnej po ludzku sytuacji, ale to wola Boża jest najważniejsza – twierdzą teologowie. W wielu kościołach odbywają się raz w tygodniu specjalne nabożeństwa ku czci św. Judy Tadeusza z odczytaniem próśb i podziękowań. W lubelskiej świątyni pod wezwaniem Świętego Judy Tadeusza przy ul. Abramowickiej 2 takie nabożeństwa mają miejsce w czwartki.

O życiu apostoła wiemy niewiele. Pochodził z Kany Galilejskiej. Jego rodzicami była cioteczna siostra Matki Chrystusa, Maria Kleofasowa i Alfeusz. Miał trzech braci: Jakuba, Józefa i Szymona, stąd bywa nazywany też Judą Jakubowym. Zginął śmiercią męczeńską w 80 r., wraz ze św. Szymonem, prawdopodobnie w Persji, Syrii lub Libanie, zatłuczony pałkami, dlatego w ikonografii przedstawiany jest z pałką lub włócznią w ręce. Często w ręce trzyma palmę – atrybut męczenników. Ubrany jest najczęściej w brązowo-czarny lub czerwony płaszcz z obrazem przedstawiającym Jezusa.

Legenda głosi, że tym obrazem św. Juda uzdrowił chorego na trąd Abgara, króla Edessy (obecna Urfa w Turcji). Ponoć Abgarowi św. Juda Tadeusz przekazał Całun Turyński. Według św. Atanazego i św. Augustyna Juda był autorem skierowanego do gmin chrześcijańskich w Palestynie „Listu Judy”, wchodzącego w skład Nowego Testamentu. Świadczy to o tym, iż był człowiekiem wykształconym.

Jego ciało spoczywa w bazylice św. Piotra w Rzymie pod ołtarzem św. Józefa.

Świątynia przy szpitalu neuropsychiatrycznym

Wspomniana świątynia pw. św. Judy Tadeusza w Lublinie to kościół rektoralny przy Szpitalu Neuropsychiatrycznym. Został ustanowiony 25 lutego 1997 roku dekretem ks. abpa Bolesława Pylaka. Pierwszym rektorem i inicjatorem powstania kościoła był mianowany 5 marca 1997 roku ówczesny kapelan Szpitala Neuropsychiatrycznego, ks. kan. lic. Tadeusz Pajurek. Świątynia została konsekrowana i poświęcona przez ks. abpa Józefa Życińskiego w 1998 roku. Jej historia wiąże się nierozerwalnie z działalnością Charytatywnego Stowarzyszenia Niesienia Pomocy Chorym „Misericordia”.

W tym roku uroczystości patronalne zaczęły się w poniedziałek 28 października o godz. 17.15 nabożeństwem różańcowym i nowenną do św. Judy Tadeusza. Mszy św. koncelebrowanej o godz. 18.00 przewodniczył ks. prałat Adam Lewandowski, proboszcz parafii katedralnej. Jak co roku domownicy Środowiskowego Domu Samopomocy i uczestnicy Warsztatów Terapii Zajęciowej zorganizowali tego dnia kiermasz swoich prac. Przy kościele działa liturgiczna służba ołtarza, kółka różańcowe pw. Matki Bożej Lourdes, Al Anon i Alateen.

W wielu lubelskich kościołach znajdują się ołtarze i obrazy z wizerunkiem św. Judy oraz skrzynki, gdzie można wrzucać prośby czy podziękowania i zapalać symboliczne świece, jak choćby w kościele powizytkowskim przy ul. Narutowicza czy kościele p w. Nawrócenia św. Pawła przy ul. Bernardyńskiej. Żeńskim odpowiednikiem św. Judy jest św. Rita z Cascii, również wspomożycielka w sytuacjach po ludzku bez wyjścia. żyjąca w latach 1360-1434 we Włoszech. Jej pamięć Kościół czci 22 maja.

Elżbieta Kasprzycka