Wraz z początkiem listopada rozpoczęła się kolejna odsłona międzynarodowej akcji Movember, podczas której mężczyźni zapuszczają wąsy, by zwrócić uwagę na raka jąder i prostaty oraz zachęcić do badań profilaktycznych. Dla mnie Movember ma wymiar osobisty, bo kilka lat temu sam usłyszałem diagnozę, której nikt nie chciałby usłyszeć.
Nazywam się Kamil Wilk. W Chełmie możecie kojarzyć mnie jako Chełmskiego Jokera. W lutym 2020 roku, mając zaledwie 25 lat, dowiedziałem się, że mam złośliwy nowotwór prawego jądra. Później okazało się, że choroba zdążyła dać przerzuty do węzłów chłonnych. Dziś jestem zdrowy. Ale zanim mogłem wypowiedzieć te słowa, musiałem przejść przez doświadczenie, które zmieniło moje spojrzenie na życie.
Najpierw było „przecież nic nie boli”
Zauważałem zmiany, ale je bagatelizowałem. Miałem 25 lat, więc tłumaczyłem sobie, że to pewnie nic poważnego. Skoro nie boli, to po co robić problem? Samo się pojawiło, samo zniknie – tak sobie myślałem. Nie znikało. Kiedy mój stan zdrowia się pogorszył, szukałem odpowiedzi, oczywiście zaczynając od doktora Google. W ciągu jednego tygodnia dwa razy trafiłem na SOR. Po drugiej wizycie zostałem na oddziale urologii. Przeszedłem operację usunięcia prawego jądra.
Diagnozę poznałem podczas zdejmowania szwów, od lekarza rodzinnego. To był szok. Pojawiły się niedowierzanie, strach i jedno pytanie: „Co ja narobiłem?”. Obwiniałem się, że wcześniej nie zareagowałem. Najgorsze było czekanie na kolejne wyniki i odpowiedź na pytanie, czy choroba zdążyła się rozprzestrzenić. W końcu usłyszałem, że są przerzuty do węzłów chłonnych i konieczne jest intensywne leczenie.
Strach nie znika, ale można iść dalej
Początkowo plan leczenia zakładał długą, około półroczną walkę. Ostatecznie przeszedłem cztery serie chemioterapii. Bardzo się jej bałem. Wiedziałem, że stracę włosy, a mój organizm będzie musiał zmierzyć się z silnymi lekami. Pierwsza chemia była dla mnie ogromnym obciążeniem. Do dziś żartuję, że była to moja najskuteczniejsza dieta – apetyt potrafił zniknąć, a smak i zapach jedzenia zmieniały się nie do poznania. W tamtym czasie ratowały mnie między innymi jogurty i nutridrinki.
Kiedy po pierwszej serii straciłem włosy, wydarzyło się coś zaskakującego. Zamiast kolejnego powodu do załamania poczułem pewien spokój. Pomyślałem, że skoro leczenie tak wyraźnie wpływa na mój wygląd, to może działa również tam, gdzie powinno. Zacząłem odzyskiwać nadzieję. Po trzech seriach wyniki badań były bardzo dobre: markery nowotworowe spadły, a badania obrazowe nie wykazały zmian. Potrzebna była jeszcze czwarta seria, żeby zakończyć leczenie. Kiedy usłyszałem, że jest dobrze, płakałem cały dzień. Tym razem ze szczęścia.
Choroba zabrała mi spokój, ale nauczyła doceniać życie
To był najtrudniejszy, a jednocześnie pod wieloma względami najważniejszy okres mojego życia. Nauczyłem się, że nawet kiedy dzień jest ciężki, warto mieć nadzieję na jutro. Zacząłem bardziej doceniać drobiazgi: spacer, wyjście z domu, dobry żart, nowe smaki, spotkanie z drugim człowiekiem. Kiedy przez długi czas codzienność ogranicza się głównie do domu i oddziału onkologicznego, zwykłe rzeczy nabierają zupełnie innego znaczenia.
Często słyszymy różne definicje prawdziwego mężczyzny. Dla mnie męskość nie polega na tym, żeby niczego się nie bać i za wszelką cenę udawać twardziela. Można się bać, można płakać, można potrzebować wsparcia. Odwaga nie zawsze wygląda jak walka na pięści. Czasem oznacza przyznanie się przed samym sobą: „Coś jest nie tak, muszę to sprawdzić”.
Nie chorujesz sam
Dziś nowotwór jest dla mnie zamkniętym rozdziałem, ale nie tematem, o którym zapomniałem. Rozmawiam z osobami, które przechodzą przez podobną chorobę. Staram się dodawać im otuchy, przypominać, żeby ufały lekarzom i nie bały się leczenia. Powtarzamy sobie, że na raka nie choruje się samemu. Wsparcie bliskich, personelu medycznego i ludzi, którzy rozumieją, przez co przechodzisz, ma ogromne znaczenie.
Movember przypomina również o zdrowiu psychicznym mężczyzn. Panowie, nie dajcie sobie wmówić, że chłopaki nie płaczą. Nie musicie wszystkiego dźwigać w pojedynkę. Jeśli jest wam trudno, poproście o pomoc. To nie odbiera wam siły ani męskości. To rozsądna i odważna decyzja – dla was samych i dla tych, którzy was kochają.
Miejcie jaja się badać
I teraz najważniejsze. Nie popełniajcie mojego błędu. Nie czekajcie, aż coś zacznie boleć. Nie zakładajcie, że niepokojąca zmiana sama zniknie. Zwracajcie uwagę na swoje ciało, uczcie się samobadania jąder, a każdą zauważoną zmianę konsultujcie z lekarzem. Nie z doktorem Google i nie z lekarzem GPT. Z prawdziwym lekarzem, który może was zbadać i skierować na odpowiednią diagnostykę.
Wiem, że może pojawić się wstyd. Sam go rozumiem. Ale to, co dla nas jest krępujące i nowe, dla lekarza stanowi część codziennej pracy. Nie ma sensu ryzykować zdrowia tylko dlatego, że boimy się rozmowy albo badania. U mnie zmiana nie bolała, a mimo to oznaczała poważną chorobę. Brak bólu nie jest gwarancją, że wszystko jest w porządku.
Panowie, badajcie się. Reagujcie. Nie odkładajcie leczenia, kiedy jest potrzebne. Nie czekajcie, aż strach przed chorobą okaże się większy od wstydu przed badaniem. Nie musicie być niezniszczalni. Wystarczy, że zadbacie o siebie. Nie popełniajcie moich błędów. Miejcie jaja się badać!
Kamil Wilk, Chełmski Joker
Klinika zaprasza
na bezpłatne konsultacje
W ramach kampanii Movember Uniwersytecki Szpital Kliniczny nr 4 w Lublinie zaprasza pełnoletnich mężczyzn na bezpłatne, popołudniowe konsultacje urologiczne w kierunku raka jądra i prostaty.
Konsultacje specjalistów Klinicznego Oddziału Urologii i Onkologii Urologicznej odbędą się 9, 10, 12 i 13 listopada w godz. 15.35-18.00 w Poradni Urologicznej USK nr 4 w Lublinie.
Skierowanie nie jest wymagane. Obowiązują zapisy pod numerem 781 881 161.
Więcej informacji można znaleźć na profilu szpitala na Facebooku.
