Siedliszczanie znad Wieprza – tradycja, która łączy pokolenia

Zespół „Siedliszczanie znad Wieprza” powstał w 2004 roku. Od początku jego działalność związana jest z pielęgnowaniem tradycji ludowych regionu. W repertuarze znajdują się przede wszystkim pieśni i przyśpiewki charakterystyczne dla Lubelszczyzny, choć w zależności od okazji, konkursu czy przeglądu zespół przygotowuje również inne utwory.

Charakterystycznym elementem występów są stroje krzczonowskie. Przez ponad dwie dekady „Siedliszczanie znad Wieprza” pojawiali się podczas uroczystości, festynów, dożynek, przeglądów i konkursów, zdobywając nagrody i wyróżnienia. W 2024 roku zespół świętował jubileusz 20-lecia działalności.

Odznaczeni za kultywowanie tradycji

Działalność zespołu została doceniona nie tylko podczas konkursów. W 2014 roku jego członkowie zostali odznaczeni Srebrnymi i Brązowymi Krzyżami Zasługi za zasługi w kultywowaniu tradycji oraz zaangażowanie społeczne.

W kolejnych latach nie brakowało także sukcesów artystycznych. W 2024 roku „Siedliszczanie znad Wieprza” zajęli I miejsce w V Przeglądzie Pieśni Maryjnej „Ciebie na wieki wychwalać będziemy” w Pawłowie oraz I miejsce w VII Regionalnym Przeglądzie Pieśni Maryjnych „W cieniu Maryi” w Cycowie.

Rok później zespół zdobył II miejsce w XIV Powiatowym Przeglądzie Kolęd i Pastorałek w Dubience.

W 2026 roku „Siedliszczanie znad Wieprza” zwyciężyli w II Wojewódzkim Konkursie Papieskim „Wyrusz w drogę… już nadszedł czas działania” w kategorii muzycznej – zespoły wokalno-instrumentalne powyżej 18. roku życia. W tym samym roku otrzymali także wyróżnienie podczas XV Festiwalu Piosenki Strażackiej w Dorohusku.

„Kłosy” – tradycja od najmłodszych lat

Od początku „Siedliszczanom znad Wieprza” towarzyszy Dziecięcy Zespół Ludowy „Kłosy”. Wspólne występy starszego i młodszego pokolenia są jednym z najważniejszych elementów działalności obu grup.

Dzieci uczą się pieśni, zwyczajów i tradycji bezpośrednio od starszych członków zespołu. „Kłosy” również występują podczas lokalnych wydarzeń i przeglądów, a w 2018 roku otrzymały nagrodę specjalną za pielęgnowanie przekazu pokoleniowego.

Kierownikiem muzycznym obu zespołów jest Jolanta Jędruszak, nauczycielka muzyki w szkole w Siedliszczu.

– Priorytetem jest dla mnie, żeby ten zespół istniał. Dobrze byłoby, żeby pojawiały się nowe twarze, szczególnie osoby uzdolnione muzycznie – mówi kierownik.

Jak podkreśla, szczególnie ważna jest działalność dziecięcych „Kłosów”.

– To jest kultywowanie tradycji i wdrażanie nowego pokolenia. Te dzieciaki to nasze oczko w głowie, bo chodzi o podtrzymywanie tożsamości, o naszą małą ojczyznę – mówi kierowniczka zespołu.

Śpiewała babcia, śpiewa wnuk

To właśnie wielopokoleniowość Jolanta Jędruszak uważa za jeden z największych atutów zespołu.

– Mamy takie kontynuacje, że w zespole śpiewała babcia, a teraz śpiewa jej wnuk. Ta wielopokoleniowość to nasz ogromny atut i duża wartość – podkreśla.

„Siedliszczanie znad Wieprza” i „Kłosy” są otwarci na nowych członków. A z zespołem można się kontaktować za pośrednictwem Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji w Siedliszczu.

– Chcemy, żeby ta przygoda z muzyka i tradycja cały czas trwała. Niedawno przeżywaliśmy nasz kolejny jubileusz i mam nadzieję, że nie ostatni, bo pojawia się nowe osoby, które będą kontynuować tradycję. Nie zamykamy się przed nikim. Można się z nami kontaktować przez ośrodek kultury – zachęca Jolanta Jędruszak.

Jak zauważa, gmina Siedliszcze jest jedną z największych w powiecie chełmskim, pojawiają się w niej nowe rodziny, przybywa mieszkańców, wracają też osoby zza granicy. To, jej zdaniem, również szansa, by zespół zyskiwał kolejnych członków.

Obecnie zespół „Siedliszczanie znad Wieprza” tworzą: Urszula Gągała, Mirosław Gągała, Izabela Kruczyńska-Mordak, Zofia Młynarczyk, Elżbieta Pogrebniak, Anna Svoboda, Małgorzata Szparkowska, Dariusz Wnuk i Leszek Żukowski.

Przez ponad 20 lat działalności zespół zdążył zapisać się w kulturalnym krajobrazie gminy Siedliszcze. Jednak najważniejsze jest chyba to, że obok nagród i jubileuszy trwa coś jeszcze – przekazywanie lokalnych pieśni, zwyczajów i pamięci z pokolenia na pokolenie.

Bo właśnie wtedy tradycja nie trafia tylko do archiwum, ale nadal żyje.